Mijn vriend Harm van Atteveld, werkzaam bij het KRO radioprogramma Dingendiegebeuren vroeg of hij me een paar vragen mocht stellen voor zijn programma. Het interview is 26 Juni uitgezonden. Diegenen die interesse hebben het te horen, het is te beluisteren via:
http://dingendiegebeuren.kro.nl/index.aspx
vrijdag 27 juni 2008
zaterdag 7 juni 2008
Uruzgan en Onderwijsontwikkeling
Zoals beloofd op deze prachtige zaterdagmorgen een uitvoeriger verhaal over Uruzgan. Het weer is hier werkelijk fantastisch, 28 graden en niet vochtig. Kabul ligt op een hoogte van 1.800 meter, dus het is hier niet zo warm als in het Zuiden. Kandahar is nu 40 graden en Uruzgan was zelf nog warmer.
Alvorens ik ga vertellen over Uruzgan moet ik eerst even nader ingaan op wat ik hier nu eigenlijk aan het doen ben op het gebied van onderwijsbevordering voor Save the Children (UK).
In 2005 begon SCUK met de implementatie van haar eerste Quality Primary Education Project (QPEP) dat zich richtte op Noord Afghanistan. Het idee was al volgt: er zijn vele duizenden out-of-school kinderen, die weinig perspectief hebben om naar de normale lagere scholen te gaan. Er zijn in de eerste plaats te weinig officiële lagere scholen en bovendien is hun kwaliteit niet altijd even goed.
SCUK ontwikkelde daarop samen met het Ministerie van Onderwijs het idee van zogenaamde Accelerated Learning Centers (ALC’s). Dat zijn schooltjes in huizen van privé personen, waar out-of-school kinderen in een versneld programma van twee/drie jaar de stof van de eerste jaren van de lagere school aangeboden krijgen. De ALC’s zijn gesitueerd in de buurt van de reguliere lagere scholen. Men geeft in een jaar twee jaar lagere school stof en nadat de kinderen dat twee/drie jaar gedaan hebben kunnen ze instromen in de reguliere lagere scholen. Natuurlijk wordt tegelijkertijd een trainingsprogramma aangeboden aan de leerkrachten van de reguliere lagere scholen en wordt hun capaciteit uitgebreid. SCUK geeft een klein salaris aan de (meestal) vrouwelijke docenten van de ALC’s en ook lesmateriaal wordt verschaft. Dit concept werkt prima in Noord Afghanistan, duizenden kinderen zijn op deze manier al ingestroomd in het reguliere onderwijs.
SCUK, samen met het Ministerie van Onderwijs en Save the Children Nederland, heeft daarop het idee geopperd om hetzelfde te gaan doen in Uruzgan. Het Nederlandse Ministerie voor Ontwikkelingssamenwerking heeft gelden beschikbaar gesteld om een QPEP programma te starten in Uruzgan.
Het doel van mijn reis naar Uruzgan was dus om dit programma op te starten. We voeren dit project uit samen met een lokale Afghaanse organisatie. Dit omdat het nog een beetje gevaarlijk is om als westerlingen dit programma alleen uit te voeren in Uruzgan. De lokale organisatie in Uruzgan bestaat uit hele leuke mannen die erg gemotiveerd zijn om onderwijs te geven aan de vele out-of-school kinderen. We zijn druk bezig om ook vrouwen te betrekken bij hun werk. Ze hebben tot nu toe al 37 huizen geïdentificeerd waar ze een ALC kunnen beginnen en ze zijn begonnen met de docenten te gaan trainen. Het lesmateriaal is intussen aangekomen in Kandahar en zal deze week worden vervoerd naar Uruzgan. We hadden dat materiaal al enkele weken geleden verstuurd, maar wegtransport is ook een gevaarlijk business hier……..
OK, ik ben naar Uruzgan gereisd met een klein vliegtuigje van een privé organisatie en heb geslapen in het beroemde Kamp Holland. De ontvangst was prima, goed eten en de match Nederland - Denemarken live gezien. Elke ochtend ging ik naar de poort en werd daar opgewacht door iemand van de lokale organisatie en drie dagen hebben we in hun kantoor in Tarin Kowt uitvoerig gesproken over ons project.
De sfeer in Tarin Kowt was gemoedelijk en deed me sterk denken aan de kleine stadjes in Somalië waar ik zo vaak heb gewerkt. De mensen kijken ernaar uit dat hun kinderen eindelijk wat onderwijs kunnen volgen en ze zijn blij dat er wat rust is teruggekeerd in hun stadje. De bakker en de slager zijn van mening dat de Nederlanders goed werk hebben gedaan en nog steeds doen in Uruzgan. Ze hopen allemaal dat Nederland Europees kampioen wordt. Vooral op voetbalgebied zijn ze goed op de hoogte van de moderne ontwikkelingen.
Ik voelde me erg veilig in Tarin Kowt, te midden van al die gemotiveerde mensen. Geen moment heb ik me bedreigd gevoeld, alhoewel ik natuurlijk ook wel begrijp dat de vijand, Taliban en moslimfundi’s, op de loer liggen en al ons werk behoorlijk kunnen frustreren: zij willen geen ’westers’ onderwijs en vooral niet voor meisjes.
Ik hoop van harte dat Nederland langdurig steun zal geven aan ons onderwijsproject. Onderwijsontwikkeling is een langdurig proces, dat vele jaren zal gaan duren. Het is niet iets dat in een twee/jaar geregeld is. Echter, het is het enige dat op termijn gaat werken, de bevolking van Uruzgan is voor de overgrote meerderheid niet in staat om te lezen en schrijven. Onderwijs is het liefste dat ze willen en zal uiteindelijk crucial blijken te zijn in de strijd voor vrede en vooruitgang in Afghanistan.
Nog even over de Timo School, waar iedereen alles van weet. De grond is gegeven door de community, de tekeningen zijn gemaakt en de budgetten zijn ontwikkeld. We hopen dus snel te kunnen beginnen met de constructie. Anticiperend op de komst van deze school zijn er in drie privé huizen al klassen begonnen, waar in totaal 180 kinderen les krijgen van 10 docenten. SCUK voert dit project uit in opdracht van Save the Children Nederland. Meer informatie is te vinden op de web site van SCF Nederland.
Dit was mijn verhaal op deze zaterdagmorgen. Gisteravond heb ik gegeten met twee Nederlandse journalisten van Nieuwe Revue en wat andere kranten, die op eigen houtje naar Uruzgan gaan deze week. Het was heel gezellig en ik ben ervan overtuigd dat ze prima verhalen gaan schrijven in de komende weken.
Alvorens ik ga vertellen over Uruzgan moet ik eerst even nader ingaan op wat ik hier nu eigenlijk aan het doen ben op het gebied van onderwijsbevordering voor Save the Children (UK).
In 2005 begon SCUK met de implementatie van haar eerste Quality Primary Education Project (QPEP) dat zich richtte op Noord Afghanistan. Het idee was al volgt: er zijn vele duizenden out-of-school kinderen, die weinig perspectief hebben om naar de normale lagere scholen te gaan. Er zijn in de eerste plaats te weinig officiële lagere scholen en bovendien is hun kwaliteit niet altijd even goed.
SCUK ontwikkelde daarop samen met het Ministerie van Onderwijs het idee van zogenaamde Accelerated Learning Centers (ALC’s). Dat zijn schooltjes in huizen van privé personen, waar out-of-school kinderen in een versneld programma van twee/drie jaar de stof van de eerste jaren van de lagere school aangeboden krijgen. De ALC’s zijn gesitueerd in de buurt van de reguliere lagere scholen. Men geeft in een jaar twee jaar lagere school stof en nadat de kinderen dat twee/drie jaar gedaan hebben kunnen ze instromen in de reguliere lagere scholen. Natuurlijk wordt tegelijkertijd een trainingsprogramma aangeboden aan de leerkrachten van de reguliere lagere scholen en wordt hun capaciteit uitgebreid. SCUK geeft een klein salaris aan de (meestal) vrouwelijke docenten van de ALC’s en ook lesmateriaal wordt verschaft. Dit concept werkt prima in Noord Afghanistan, duizenden kinderen zijn op deze manier al ingestroomd in het reguliere onderwijs.
SCUK, samen met het Ministerie van Onderwijs en Save the Children Nederland, heeft daarop het idee geopperd om hetzelfde te gaan doen in Uruzgan. Het Nederlandse Ministerie voor Ontwikkelingssamenwerking heeft gelden beschikbaar gesteld om een QPEP programma te starten in Uruzgan.
Het doel van mijn reis naar Uruzgan was dus om dit programma op te starten. We voeren dit project uit samen met een lokale Afghaanse organisatie. Dit omdat het nog een beetje gevaarlijk is om als westerlingen dit programma alleen uit te voeren in Uruzgan. De lokale organisatie in Uruzgan bestaat uit hele leuke mannen die erg gemotiveerd zijn om onderwijs te geven aan de vele out-of-school kinderen. We zijn druk bezig om ook vrouwen te betrekken bij hun werk. Ze hebben tot nu toe al 37 huizen geïdentificeerd waar ze een ALC kunnen beginnen en ze zijn begonnen met de docenten te gaan trainen. Het lesmateriaal is intussen aangekomen in Kandahar en zal deze week worden vervoerd naar Uruzgan. We hadden dat materiaal al enkele weken geleden verstuurd, maar wegtransport is ook een gevaarlijk business hier……..
OK, ik ben naar Uruzgan gereisd met een klein vliegtuigje van een privé organisatie en heb geslapen in het beroemde Kamp Holland. De ontvangst was prima, goed eten en de match Nederland - Denemarken live gezien. Elke ochtend ging ik naar de poort en werd daar opgewacht door iemand van de lokale organisatie en drie dagen hebben we in hun kantoor in Tarin Kowt uitvoerig gesproken over ons project.
De sfeer in Tarin Kowt was gemoedelijk en deed me sterk denken aan de kleine stadjes in Somalië waar ik zo vaak heb gewerkt. De mensen kijken ernaar uit dat hun kinderen eindelijk wat onderwijs kunnen volgen en ze zijn blij dat er wat rust is teruggekeerd in hun stadje. De bakker en de slager zijn van mening dat de Nederlanders goed werk hebben gedaan en nog steeds doen in Uruzgan. Ze hopen allemaal dat Nederland Europees kampioen wordt. Vooral op voetbalgebied zijn ze goed op de hoogte van de moderne ontwikkelingen.
Ik voelde me erg veilig in Tarin Kowt, te midden van al die gemotiveerde mensen. Geen moment heb ik me bedreigd gevoeld, alhoewel ik natuurlijk ook wel begrijp dat de vijand, Taliban en moslimfundi’s, op de loer liggen en al ons werk behoorlijk kunnen frustreren: zij willen geen ’westers’ onderwijs en vooral niet voor meisjes.
Ik hoop van harte dat Nederland langdurig steun zal geven aan ons onderwijsproject. Onderwijsontwikkeling is een langdurig proces, dat vele jaren zal gaan duren. Het is niet iets dat in een twee/jaar geregeld is. Echter, het is het enige dat op termijn gaat werken, de bevolking van Uruzgan is voor de overgrote meerderheid niet in staat om te lezen en schrijven. Onderwijs is het liefste dat ze willen en zal uiteindelijk crucial blijken te zijn in de strijd voor vrede en vooruitgang in Afghanistan.
Nog even over de Timo School, waar iedereen alles van weet. De grond is gegeven door de community, de tekeningen zijn gemaakt en de budgetten zijn ontwikkeld. We hopen dus snel te kunnen beginnen met de constructie. Anticiperend op de komst van deze school zijn er in drie privé huizen al klassen begonnen, waar in totaal 180 kinderen les krijgen van 10 docenten. SCUK voert dit project uit in opdracht van Save the Children Nederland. Meer informatie is te vinden op de web site van SCF Nederland.
Dit was mijn verhaal op deze zaterdagmorgen. Gisteravond heb ik gegeten met twee Nederlandse journalisten van Nieuwe Revue en wat andere kranten, die op eigen houtje naar Uruzgan gaan deze week. Het was heel gezellig en ik ben ervan overtuigd dat ze prima verhalen gaan schrijven in de komende weken.
dinsdag 3 juni 2008
Uruzgan
Het komende weekend ga ik schrijven over mijn eerste bezoek aan Uruzgan. Het was enerverend en ik zal uitvoerig rapporteren
maandag 12 mei 2008
Een kort bericht
Het weekend heb ik moeten overslaan om een verhaaltje te maken. In de eerste plaats heb ik het druk met mijn werk. Langzaam begin ik er in te komen. Het programma van Save the Children hier op onderwijsgebied is groot en het duurt even om er goed in te komen. Het is thans rustig in Kabul, nadat iedereen geschrokken was van de schietpartij op de President lijkt de rust hier te zijn weergekeerd.
Bovendien, Vrijdag heb een groot feest meegemaakt. Een collega van het kantoor ging zich verloven en we waren uitgenodigd op het verlovingsfeest. Ik dacht dat gaat een uurtje duren, maar nee hoor, we waren er om een uur in de middag en om negen uur in de avond stonden we buiten. Er waren ongeveer 400 bezoekers. De mannnen in een groot huis met tuin, de hele middag thee drinken, koekjes eten en praten, en de vrouwen apart in een ander huis met tuin, en van hetzelfde laken in pak. Het was erg gezellig en ik heb vele nieuwe mensen leren kennen. Om acht uur gingen de nog overgebleven mannen naar het huis van de vrouwen en toen kon ik ook de verloofde van mijn collega zien en haar feliciteren.
Zaterdag ben ik voor het eerst buiten Kabul geweest. We reden vijftig kilometer naar het noorden en kwamen in het bergdorpje Istalif. Een heel oud dorpje met lemen huizen, het leek erg op die oude dorpjes in Zuid Frankrijk. Een oud centrum van wijnbouw, maar dat is natuurlijk nu allemaal voorbij...........Het uitzicht was geweldig, de grote Shomali vlakte spreidde zich voor ons uit en op de achtergrond de besneeuwde toppen van de Hindu Kush.
Het is nog steeds niet duidelijk wanneer ik voor het eerst naar het zuiden van Afghanistan kan gaan om de nieuwe onderwijsprojecten te gaan bekijken. De veiligheid in het zuiden schijnt nog niet goed te zijn, dus dat kan nog wel even duren.
In het weekend ga ik verder schrjven.
Bovendien, Vrijdag heb een groot feest meegemaakt. Een collega van het kantoor ging zich verloven en we waren uitgenodigd op het verlovingsfeest. Ik dacht dat gaat een uurtje duren, maar nee hoor, we waren er om een uur in de middag en om negen uur in de avond stonden we buiten. Er waren ongeveer 400 bezoekers. De mannnen in een groot huis met tuin, de hele middag thee drinken, koekjes eten en praten, en de vrouwen apart in een ander huis met tuin, en van hetzelfde laken in pak. Het was erg gezellig en ik heb vele nieuwe mensen leren kennen. Om acht uur gingen de nog overgebleven mannen naar het huis van de vrouwen en toen kon ik ook de verloofde van mijn collega zien en haar feliciteren.
Zaterdag ben ik voor het eerst buiten Kabul geweest. We reden vijftig kilometer naar het noorden en kwamen in het bergdorpje Istalif. Een heel oud dorpje met lemen huizen, het leek erg op die oude dorpjes in Zuid Frankrijk. Een oud centrum van wijnbouw, maar dat is natuurlijk nu allemaal voorbij...........Het uitzicht was geweldig, de grote Shomali vlakte spreidde zich voor ons uit en op de achtergrond de besneeuwde toppen van de Hindu Kush.
Het is nog steeds niet duidelijk wanneer ik voor het eerst naar het zuiden van Afghanistan kan gaan om de nieuwe onderwijsprojecten te gaan bekijken. De veiligheid in het zuiden schijnt nog niet goed te zijn, dus dat kan nog wel even duren.
In het weekend ga ik verder schrjven.
zondag 4 mei 2008
Vogeltje
Recentelijk zijn hier in een nest van de grote boom in de tuin wat vogeltjes geboren en toen ik gisteren onder die boom zat kwam het bij me op dat mijn relatie met Afghanistan een beetje lijkt op deze kleine vogeltjes. De eerste weken zitten ze dicht bij de moeder en zijn ze bang en durven ze niet weg te gaan. Daarna, als ze groter zijn gaan ze voorzichtig steeds verder van de moeder af. Ik ga nu ook steeds verder weg van mijn guesthouse.
Vrijdgavond ben ik met collega's voor het eerst chique uit eten gegaan. In een achterbuurtstraat van Kabul bevindt zich het franse restaurant l'Atmosphere, waar alleen de expatriate community komt. Geen teken vermeldt dat er in deze zeer slechte straat een restautant is. We stoppen bij een grote oude muur waar een poort in zit. De hele muur ligt vol met zandzakken. Als we gestopt zijn, gaan we de eerste poort door en worden we uitvoerig gefouilleerd door gewapende guards, dan een tweede stalen deur door; paspoortcontrole en na een derde stalen deur komen we in een paradijselijke tuin met een zwembad. We lopen het restaurant in en genieten van een uitstekende maaltijd. De fillet is werkelijk voortreffelijk: de ober vraagt netjes: rare, medium of well-done? en ik krijg mijn fillet inderdaad rare, hetgeen me vaak in Nederlandse restaurants niet lukt. Goede franse wijnen en voortreffelijke chocolate mousse completeren ons diner, waarna we in de tuin nog een koffie met cognac nuttigen. Dat is dus ook Kabul........., iets verder van het nest verwijderd.
Zaterdag maken we weer een lange tocht door de stad, er is veel verkeer en het lijkt allemaal heel normaal. Er wordt veel gebouwd in Kabul, vele nieuwe kleurrijke flats verrijzen en er wordt hard gewerkt aan het verbeteren van de wegen. Velen lopen rond met mobiele telefoon. Natuurlijk zijn de gevolgen van dertig jaar oorlog nog duidelijk zichtbaar, vele kapotgeschoten gebouwen en gebombardeerde plakken, maar er spreekt toch ook een soort optimisme uit deze stad, veel mooie nieuwe winkels, grote shopping centers, zoals de Lonely Planet gids zegt: "exciting, frustrating, inspriring and shocking in equal measure". We eindigen onze tocht zaterdag in het Cafe Kabul, een lunchcafe met een schitterend terras, waar we verder de hele middag al lezend doorbrengen, wederom genietend van een cafe espresso onder een parasol.
Hier lees ik in een lokale krant een goed artikel dat ik hierbij iedereen wil aanraden. Het is geschreven door een Amerikaanse journalist van de Wall Street Journal en het geeft een verrassende blik op de ontwikkelingen hier in Afghanistan, vertaald is de titel "Het is moeilijk om toe te geven, maar het gaat beter met Afghanistan". Natuurlijk kan ik na twee weken nog niet alle feiten op hun waarde beoordelen, maar ik vindt het een prima analyse. Ik las op het internet, dat het artikel zich snel verpreidt het is al gepubliceerd in The Australian. Ik heb het natuurlijk aanbevolen bij mijn vriend Michiel Willems van De Gelderlander. Wie weet bereikt het jullie nog in een Nederlandse vertaling.
http://www.theaustralian.news.com.au/story/0,25197,23619671-7583,00.html
Zojuist krijgen we een telefoontje dat er in Noord Kabul een zelfmoordenaar zichzelf heeft opgeblazen en er zijn voor zover nu bekend drie doden. Jullie zullen er nog wel meer van horen. Ook herdachten we vandaag op het werk een franse collega van Save the Children die vrijdag vermoord is in Oost Tchaad, vlakbij de grens met Sudan.
Vrijdgavond ben ik met collega's voor het eerst chique uit eten gegaan. In een achterbuurtstraat van Kabul bevindt zich het franse restaurant l'Atmosphere, waar alleen de expatriate community komt. Geen teken vermeldt dat er in deze zeer slechte straat een restautant is. We stoppen bij een grote oude muur waar een poort in zit. De hele muur ligt vol met zandzakken. Als we gestopt zijn, gaan we de eerste poort door en worden we uitvoerig gefouilleerd door gewapende guards, dan een tweede stalen deur door; paspoortcontrole en na een derde stalen deur komen we in een paradijselijke tuin met een zwembad. We lopen het restaurant in en genieten van een uitstekende maaltijd. De fillet is werkelijk voortreffelijk: de ober vraagt netjes: rare, medium of well-done? en ik krijg mijn fillet inderdaad rare, hetgeen me vaak in Nederlandse restaurants niet lukt. Goede franse wijnen en voortreffelijke chocolate mousse completeren ons diner, waarna we in de tuin nog een koffie met cognac nuttigen. Dat is dus ook Kabul........., iets verder van het nest verwijderd.
Zaterdag maken we weer een lange tocht door de stad, er is veel verkeer en het lijkt allemaal heel normaal. Er wordt veel gebouwd in Kabul, vele nieuwe kleurrijke flats verrijzen en er wordt hard gewerkt aan het verbeteren van de wegen. Velen lopen rond met mobiele telefoon. Natuurlijk zijn de gevolgen van dertig jaar oorlog nog duidelijk zichtbaar, vele kapotgeschoten gebouwen en gebombardeerde plakken, maar er spreekt toch ook een soort optimisme uit deze stad, veel mooie nieuwe winkels, grote shopping centers, zoals de Lonely Planet gids zegt: "exciting, frustrating, inspriring and shocking in equal measure". We eindigen onze tocht zaterdag in het Cafe Kabul, een lunchcafe met een schitterend terras, waar we verder de hele middag al lezend doorbrengen, wederom genietend van een cafe espresso onder een parasol.
Hier lees ik in een lokale krant een goed artikel dat ik hierbij iedereen wil aanraden. Het is geschreven door een Amerikaanse journalist van de Wall Street Journal en het geeft een verrassende blik op de ontwikkelingen hier in Afghanistan, vertaald is de titel "Het is moeilijk om toe te geven, maar het gaat beter met Afghanistan". Natuurlijk kan ik na twee weken nog niet alle feiten op hun waarde beoordelen, maar ik vindt het een prima analyse. Ik las op het internet, dat het artikel zich snel verpreidt het is al gepubliceerd in The Australian. Ik heb het natuurlijk aanbevolen bij mijn vriend Michiel Willems van De Gelderlander. Wie weet bereikt het jullie nog in een Nederlandse vertaling.
http://www.theaustralian.news.com.au/story/0,25197,23619671-7583,00.html
Zojuist krijgen we een telefoontje dat er in Noord Kabul een zelfmoordenaar zichzelf heeft opgeblazen en er zijn voor zover nu bekend drie doden. Jullie zullen er nog wel meer van horen. Ook herdachten we vandaag op het werk een franse collega van Save the Children die vrijdag vermoord is in Oost Tchaad, vlakbij de grens met Sudan.
vrijdag 2 mei 2008
Laila
Deze vrijdagmorgen ging ik op zoek naar Laila Atai. Ze heeft enkele jaren in Nederland gewoond met haar drie kinderen Maryam, Mostafa en Nasser en ze heeft in die tijd wat huishoudelijke hulp verleend aan de Moeder van Bess, Marjet, en aan enkele andere gezinnen bij haar in de buurt. Ik had het telefoonnummer meegekregen en kreeg dochter Maryam direct aan de lijn in vloeiend Nederlands, dus de afspraak was snel gemaakt. Ze wonen in een driekamerhuis vlakbij het beroemde Darlaman Paleis, waar de vroegere koningen van Afghanistan gewoond hebben. Je kunt aan de ruines van het paleis zien dat het vroeger prachtig geweest moet zijn, maar het is helemaal kapotgeschoten tijdens de langdurige oorlogen tussen warlords en de Taliban in de jaren 1992-1996.
Laila is in 1996 met haar man, Zamani, en de kinderen gevlucht uit Kabul naar Mazar-e Sharif in het noorden, waar haar broers woonden. Toen ook daar de gevechten uitbraken zei haar man dat ze maar met de kinderen het land moest ontvluchten. Er was geen geld voor hem om mee te gaan; hij is uiteindelijk gevlucht naar Tajikistan. Jaren heeft het gezin dus geen contact gehad terwijl Laila in Nederland de kinderen in leven heeft gehouden. Uiteindelijk is Laila gedwongen Nederland te verlaten en ging ze met de drie kinderen wonen in Kabul. Door puur toeval heeft ze Zamani teruggevonden. Een vriend van haar kwam hem plotseling tegen in Kabul, waar hij op zoek was naar zijn vrouw en dochters, hij had geen idee waar ze waren op de wereld. Gelukkig troffen ze elkaar weer en werd het gezin herenigd. Vrij snel daarna kwam een groot cadeau, in 2007 werd de kleine Ilyas geboren. Het is een prachtig kind, dat nu bijna gaat lopen. Zamani werkt in een apotheek in de stad. Het is alleen jammer dat we niet met elkaar kunnen communiceren, alles moet gaan via Maryam: Zamani speekt vloeiend russisch en geen woord engels.
Maryam droomt ervan om terug te gaan naar Nederland. Ze heeft me alles verteld over haar leuke school De Muze in Nijmegen en ze heeft nog steeds veel chatcontacten met haar vriendinnen in Nijmegen, die voor haar al een laptopcomputer hebben gekocht, waar ze dolblij mee is. Ik vind het bewonderingswaardig dat ze enorm gemotiveerd is om haar school hier af te maken, waarna ze misschien in Nederland kan verder studeren. De school is veel minder dan De Schutte, slechte lokalen, slechte leermiddelen en weinig gemotiveerde leraren.
Het studeren in Nederland zal echter nog wel nodige problemen met zich meebrengen. Haar ouders zijn echte moslims en voor hem mag een dochter niet alleen reizen. Dus als ze naar Nederland gaat moet of haar vader of haar broer met haar meegaan. Toen ik voorzichtig opperde dat als ze twintig is ze toch wel alleen naar Nederland zou kunnen? keek Zamani niet erg toeschikkelijk: in de Moslim cultuur kan een meisje niet alleen reizen. Het is niet zozeer zijn probleem, maar de hele buurt gaat erover kletsen........ Dus voor mij de komende tijd nog best wat werk met Zamani, hopelijk wil Myriam het goed vertalen.....
Binnenkort gaat Laila voor me koken, dus we zullen zullen zeker contact blijven houden.
Laila is in 1996 met haar man, Zamani, en de kinderen gevlucht uit Kabul naar Mazar-e Sharif in het noorden, waar haar broers woonden. Toen ook daar de gevechten uitbraken zei haar man dat ze maar met de kinderen het land moest ontvluchten. Er was geen geld voor hem om mee te gaan; hij is uiteindelijk gevlucht naar Tajikistan. Jaren heeft het gezin dus geen contact gehad terwijl Laila in Nederland de kinderen in leven heeft gehouden. Uiteindelijk is Laila gedwongen Nederland te verlaten en ging ze met de drie kinderen wonen in Kabul. Door puur toeval heeft ze Zamani teruggevonden. Een vriend van haar kwam hem plotseling tegen in Kabul, waar hij op zoek was naar zijn vrouw en dochters, hij had geen idee waar ze waren op de wereld. Gelukkig troffen ze elkaar weer en werd het gezin herenigd. Vrij snel daarna kwam een groot cadeau, in 2007 werd de kleine Ilyas geboren. Het is een prachtig kind, dat nu bijna gaat lopen. Zamani werkt in een apotheek in de stad. Het is alleen jammer dat we niet met elkaar kunnen communiceren, alles moet gaan via Maryam: Zamani speekt vloeiend russisch en geen woord engels.
Maryam droomt ervan om terug te gaan naar Nederland. Ze heeft me alles verteld over haar leuke school De Muze in Nijmegen en ze heeft nog steeds veel chatcontacten met haar vriendinnen in Nijmegen, die voor haar al een laptopcomputer hebben gekocht, waar ze dolblij mee is. Ik vind het bewonderingswaardig dat ze enorm gemotiveerd is om haar school hier af te maken, waarna ze misschien in Nederland kan verder studeren. De school is veel minder dan De Schutte, slechte lokalen, slechte leermiddelen en weinig gemotiveerde leraren.
Het studeren in Nederland zal echter nog wel nodige problemen met zich meebrengen. Haar ouders zijn echte moslims en voor hem mag een dochter niet alleen reizen. Dus als ze naar Nederland gaat moet of haar vader of haar broer met haar meegaan. Toen ik voorzichtig opperde dat als ze twintig is ze toch wel alleen naar Nederland zou kunnen? keek Zamani niet erg toeschikkelijk: in de Moslim cultuur kan een meisje niet alleen reizen. Het is niet zozeer zijn probleem, maar de hele buurt gaat erover kletsen........ Dus voor mij de komende tijd nog best wat werk met Zamani, hopelijk wil Myriam het goed vertalen.....
Binnenkort gaat Laila voor me koken, dus we zullen zullen zeker contact blijven houden.
dinsdag 29 april 2008
Krantenknipsel uit De Gelderlander
Voor diegenen die de Nijmeegse krant De Gelderlander niet dagelijks lezen wil ik op mijn blog (zie: links) een krantenknipsel toevoegen van een gesprek dat ik had met mijn oude vriend van De Gelderlander, Michiel Willems, in onze tuin in Nijmegen, twee dagen voordat ik vertrok naar hier. De Gelderlander was vergeten het op haar web site te plaatsen. Daarom heeft mijn persoonlijke blog manager Paul van PCFix in Nijmegen het op het blog geplaatst en is het dus voor iedereen te lezen. Met grote dank aan Paul natuurlijk.
Abonneren op:
Posts (Atom)
